Lakmoesproef

Solliciteren stelt je wel op de proef: los van de rituelen van het aanvragen van een uitkering, het regelmatig solliciteren (ik heb de zorg voor onze zoon van 1,5 tot ik weer werk heb voor drie dagen), het netwerken in de avond, etc. ervaar ik een toenemend gewicht van de druk van werkloosheid.

Niet omdat ik werkloos ben, begrijp me goed. Ik ben 37, hoogopgeleid maar in een arbeidsmarkt en maatschappij waarin het begrip 'werk' sowieso onder druk staat. Daarbij helpt een crisis niemand, ook mij niet. Het is niet voor het eerst, en ik vermoed ook niet voor het laatst, dat ik werkloos ben dus dat vind ik nog tot daar aan toe. Soit. De sociale druk voel ik wel: er zijn weinig werklozen in mijn omgeving en los van de personen die het zelf hebben meegemaakt vinden mensen het 'kut' en daar blijft het bij. Terecht, ik met het zelf doen, niet zij. Maar toch: als je iedereen verder ziet gaan met het leven of soms hoort twijfelen over of foeteren op hun werk dan moet ik op mijn lip bijten. Persoonlijk (ik-naar-ik) vind het een complete wanvertoning. Eén keer werkloos, oké. Maar nu? Met een gezin? Een bul en 15 jaar werkervaring? No way. Stilstand is achteruitgang zei ik altijd en dat voel ik nu: schijnbaar ontleen ik toch mee identiteit aan werk dan vooralsnog gedacht.

Sinds begin dit jaar heb ik veel sollicitaties gehad en regelmatig gesprekken echter neemt de frequentie van die gesprekken af: steeds minder, voornamelijk omdat ik minder zie. Terzijde: ik ben een HRM-er met veel recruitment ervaring. Als recruiter ben ik de ultiem ervaren man: corporate, desk en werkloos. Ja, ik zoek een recruitmentfunctie maar ook een HR-functie met een recruitmentonderdeel zou voor mij interessant kunnen zijn. De nadelen van mijn situatie:
- veel HRM-ers op de markt (je kunt er onderhand rivieren mee dempen);
- weinig HR-vacatures (van de vele reacties op vacatures;
- weinig beweging in vacatures: sommige vacatures staan maanden open;
- vlees noch vis: ik heb veel HR-ervaring. Voor mij leuk, maar momenteel funest. Voor de één ben ik te ervaren, voor de andere te onervaren;
- geen deskrecruitment meer. Ik heb de laatste 2,5 jaar ervaring opgedaan aan bureauzijde om commerciële ervaring op te doen. Dat heb ik bij 2 verschillende bureaus gedaan en dat was goed: ik ben geen deskrecruiter;
- ik zoek niet gericht: feitelijk heb ik er een broertje dood aan 'je moet precies weten wat je kunt, wilt en hebt'. Ik ben breed ervaren, in verschillende sectoren en rollen. Vanzelfsprekend kijk ik graag in verschillende branches en naar verschillende functies maar daarmee maak ik het voor mezelf niet altijd makkelijk.

De voordelen:
- generalist, zo verwoord ik mijn 'vlees-noch-vis' concept persoonlijk liever;
- flexibel: ik zoek niet per sé een fulltime baan, parttime is prima;
- salaris hoeft niet sky-high te zijn;
- ervaringen heb ik in verschillende branches opgedaan;
- goed op de hoogte van ontwikkelingen binnen mijn vakgebied;
- ervaren met social media;
- werkloos geweest, ook dat is een ervaring. Ik mag het niet denken maar ik heb meer dan één medemens ontmoet die ik het gun: al was het maar om de arrogantie uit de gesprekstoon te halen.

Nu heb ik met afnemende frequentie gesprekken bij bedrijven (gek genoeg met collega-werklozen weer steeds meer, maar die houd ik liever buiten de deur om mijn instelling niet teveel naar beneden te halen). Vorige week had ik bij toeval het enige gesprek van mei tot nu toe: bij Boskalis, voor een recruitersfunctie. Alles klopte, ik zag het helemaal zitten. Leuk gesprek, inhoudelijk uitdagend, solide organisatie en een rol waarmee (en waarin ik ervaring heb). Alleen volgt net de afwijzing: ze kiezen voor een jonger iemand die qua social media meer ervaren is dan ik.

KAK! Even sloegen de stoppen bij me door omdat ik voor het eerst iets voelde dat ik nog nooit had gevoeld: schaamte. Ik schaam me rot, wat heet ik schaam me dood. Ik durf het straks niet eens mijn vrouw te vertellen, zó voelt het nu even. Mijn omgeving niets vertellen is tot daar aan toe, maar mijn eigen vrouw? Man... wat een 'test-of-oneself'.

Gelukkig blijf ik vol moed: het komt echt wel goed, ergens, een keer. Ik moet gewoon volhouden en door blijven zoeken. Er komt echt wel een match op mijn pad.